Kornel Makuszyński (1884-1953)
- poeta, humorysta, prozaik, publicysta, krytyk teatralny. Urodził
się w Stryju, studiował we Lwowie i w Paryżu. Po odzyskaniu przez
Polskę niepodległości rozpoczą nowy, warszawski okres w swoim życiu
połączony z licznymi pobytami pod Tatrami. Po zawierusze Drugiej
Wojny Światowej właśnie to miejsce wybiera jako swoje gniazdo.
Honorowy Obywatel Miasta Zakopanego - tak stolica Tatr odwzajemniła
pisarzowi jego zaangażowanie w życie Podhala.
" Zakopane... Zakopane... centrum legend polskich i polskich
plotek, kociołek kipiącej Polski... " - tak zwykł był mówić
o Zakopanem Kornel Makuszyński.
Od 1945 roku pisarz zamieszkał
na stałe w willi "Opolance" przy ul Tetmajera 15 (obecnie
mieści się tutaj muzeum im.Kornela Makuszyńskiego) wraz z żoną
Janiną Gluzińskią. Od początku lubił Zakopane ale nie szczędził
miastu ostrych i krytycznych uwag: "z przodu Gubałówka, z
tyłu Giewont, a w środku leje..." zwykł żartować.
 |
 |
| Muzeum Kornela Makuszyńskiego |
Także tutaj pod Tatrami Kornel
Makuszyński aktywnie uczestniczył w życiu artystycznym i kulturalnym
miasta. Sławne były jego spotkania z wieloma ówczesnymi znakomitościami
w kawiarni Karpowicza. Pan Kornel nie uprawiał sportów, nie chodził
po górach, ale czynnie działał i patronował wielu komitetom organizacyjnym
zawodów narciarskich, konnych. Z inicjatywy pisarza najbiedniejsza
młodzież góralska dostawała narty, aby mogła ćwiczyć się w konkurencjach
narciarskich.
Był wielkim przyjacielem
dzieci, to właśnie dla nich napisał książki: Przygody Koziołka
Matołka, O dwóch takich co ukradli księżyc, Przyjaciel wesołego
diabła, Skrzydlaty chłopiec, Wielka brama, Wyprawa pod psem, Szatan
z siódmej klasy itd. Często spotykał się ze swoimi małymi czytelnikami
- dla nich zawsze miał czas i otwarte serce.
Zmarł 31 lipca 1953 roku i
został pochowany na "Pęksowym Brzysku".
U bramy prowadzącej na Cmentarz Zasłużonych wisi drewniana tablica:
"Ojczyzna to ziemia i groby. Narody tracą pamięć - tracą
życie. Zakopane pamięta ".
|
